ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΚΥΡΙΑ ΕΙΔΗΣΗ

Η λερναία ύδρα της ΚΟΠ και η βία που δεν έχει κανένα νόημα.

Επικρατεί σε μεγάλη μερίδα του κόσμου της ομάδας μας η άποψη ότι μόνο με το φόβητρο της δύναμης της κερκίδας ή και με την απειλή βίας θα μας αντιμετωπίζει η διαιτησία στα ίσα. Αυτή η πεποίθηση είναι απόρροια των άδικων, προκλητικών και πολλές φορές σκόπιμων «λαθών» ή αποφάσεων διαιτητών που είχαν ως αποτέλεσμα να μας θέτουν εκτός στόχων και να προσδίδουν στους αντιπάλους μας αθέμιτα πλεονεκτήματα.

Η θέση ότι θα μας φοβηθεί η διαιτησία ή η ΚΟΠ εάν τους απειλούμε ή η θέση ότι εάν ξυλοφορτώσουμε ένα δύο διαιτητές θα συμμορφωθούν οι υπόλοιποι, είναι λανθασμένη, επικίνδυνη (και αφελής). Αποδεικνύεται δε από τα γεγονότα τόσο τα πρόσφατα όσο  και αυτά που έγιναν στον παρελθόν. Η περίπτωση με τον διαιτητή Χρίστο Ηλία και τον αποκλεισμό Λάρκου είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Μπορεί ο κόσμος στην κερκίδα να έχει αυτή την άποψη και να μην συγκρατεί τα νεύρα του, όμως αυτοί που έχουν την ευθύνη να διοικούν το σωματείο ή εργοδοτούνται γνωρίζουν ότι η ΚΟΠ είναι όπως την λερναία ύδρα. Εάν κόψεις ένα κεφάλι, θα φυτρώσουν μονομιάς άλλα δέκα.

Σε κάθε περίπτωση η βία δεν είναι επιλογή.

Κατ’ αρχήν η ιστορία μας, οι καταβολές μας και η παράδοση μας ως ΟΜΟΝΟΙΑ και ως ευρύτερη αριστερά μας τάσσουν ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Πόσο μάλλον βίας που εκδηλώνεται κατά της σωματικής ακεραιότητας άλλων ανθρώπων.

Δεύτερον, γνωρίζουμε ότι στην ΚΟΠ, κόβουν και ράβουν όπως θέλουν.

Γνωρίζουμε επίσης ότι μόλις η ομάδα πάρει τα πάνω της θα βρουν χίλιους τρόπους να μας εκτροχιάσουν. Αυτό έγινε και στο παρελθόν από το οποίο πρέπει να διδασκόμαστε. [Σχετικό είναι και ένα άρθρο που έγραψα πριν 3 χρόνια για το θέμα]

Θα έπρεπε να είχαμε χωνέψει μέχρι σήμερα ότι η λεγόμενη αθλητική δικαιοσύνη της ΚΟΠ είναι ένα ανέκδοτο. Ό,τι γράψει ο παρατηρητής θεωρείται δεδομένο, τα σωματεία δεν έχουν δυνατότητα να αντικρούσουν τα όσα γράφει με άλλη μαρτυρία, και ο αθλητικός δικαστής αποφασίζει στη βάση της έκθεσης του παρατηρητή (Θυμίζω ότι ψηφίσαμε και εμείς τη κατάργηση της δικαστικής επιτροπής και το διορισμό Βρυωνίδη ως εις και μόνου). Με αυτό ως δεδομένο, αυτοί  γυρεύουν αφορμή για μας παραπέμψουν και εμείς ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΨΙΑΣΜΕΝΟΙ.

Δεν γνωρίζω εάν ο Στυλιανίδης ή  ο Σάκκης επιτέθηκαν και κτύπησαν τον βοηθό διαιτητή διότι δεν ήμουν εκεί. Εάν το έκαναν είναι τεράστιο  σφάλμα.

Μπορεί όμως να πήγαν να του μίλησαν έντονα  και ο παρατηρητής να έγραψε ότι του επιτέθηκαν – όπως έγινε με το Λάρκου. Για τον αθλητικό δικαστή , όπως είναι το σύστημα, σημασία έχει τι έγραψε παρατηρητής. Και όπως φαίνεται από την απόφαση του αθλητικού δικαστή η παραπομπή ήταν για επίθεση και κτύπημα.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι στο τέλος της ημέρας η βία δεν φέρνει αποτέλεσμα. Εάν χάσω τη ψυχραιμία μου και κτυπήσω κάποιον – ειδικά εντός του γηπέδου – θα έχω ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Διότι όταν ηρεμίσω θα τρέχω να του απολογηθώ για να μην με καταγγείλει στην αστυνομία, θα τρέχω στο παρατηρητή να τον γλύφω να μην το γράψει στο φύλλο αγώνα,  θα βάλω τον εαυτό μου και το σωματείο μου σε περιπέτειες και στο τέλος θα με έχουν στο χέρι διότι ανά πάσα στιγμή το θύμα θα μπορεί να με καταγγείλει στην αστυνομία.

Είναι επίσης αφέλεια να νομίζουν κάποιοι ότι επειδή θα κτυπηθεί ένας διαιτητής θα πάρουν το μάθημα τους οι υπόλοιποι και θα προσέχουν στο μέλλον. Αντίθετα, με την πρώτη ευκαιρία θα σε τιμωρήσουν για εκδίκηση.

Και ένα καταληκτικό σχόλιο. Θα πρέπει να ηρεμίσουμε όλοι. Υπάρχει διάχυτη παντού μία νευρικότητα φέτος. Ξεκινώντας από το προπονητή, κάποιους παίχτες και τους διοικούντες. Η χρονιά θα είναι δύσκολη. Θα έρθουν και άλλες αδικίες, θα έχουμε κόκκινες κάρτες, θα έχουμε καλά και κακά παιχνίδια. Η ομάδα είναι καινούργια και θέλει αρκετό χρόνο ακόμα. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει είναι αυτό της υπομονής και στήριξης στην ομάδα και στο τεχνικό επιτελείο. Δεν αναμένουμε θαύματα από τον Πάμπο μέσα σε λίγους μήνες.  Φέτος έγιναν σωστά βήματα, έχουμε ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, αξιόλογο προπονητή και πρέπει να κτίσουμε σε αυτά, και όχι να πνιγόμαστε – με την πρώτη πρόκληση-  σε ένα ποτήρι νερό.

Χριστόφορος Χριστοφή.

Αρχειο