ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΥΡΙΑ ΕΙΔΗΣΗ

Η πρώτη μου νίκη…

Διαβάστε ένα εξαιρετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στην νέα σελίδα στο Facebook με την επωνομασία Τριφύλοβιτς 1948:

Ξεκίνησα να πηγαίνω στα γήπεδα πριν 30 και κάτι χρόνια. Άλλες εποχές. Ένδοξες και χιλιοτραγουδισμένες ποδοσφαιρικά, αλλά δύσκολες στην καθημερινότητα. Χρόνια που τα θυμάμαι με θολή εικόνα, σχεδόν ασπρόμαυρη, χωρίς high definition. Εποχές που για να πας στο Μακάρειο απο την Λακατάμια δεν υπήρχε οδικό δίκτυο. Έπρεπε να περάσεις μέσα απο τον Πεδιαίο ποταμό δίπλα ακριβώς απο την λίμνη του Μαγγλή.
Τα Σάββατα πηγαίναμε σχολείο ακόμα…

Οι περισσότεροι αγώνες ή τουλάχιστον αυτοί που θυμάμαι, γίνονταν Κυριακές μεσημέρι. Άγιες μέρες. Ότι καλύτερο είχε να περιμένει ένα κουτσούβελο της ηλικίας μου, για μένα ήταν η Κυριακή. Θα ήμουν 7-8 χρόνων τότε. Ούτε τα δώρα με συγκινούσαν, ούτε τίποτα. Με συνάρπαζε η ιδέα να πηγαίνω στο γήπεδο και να βλέπω τόσο κόσμο. Άγνωστα πρόσωπα που μας ένωνε όλους η πράσινη ιδέα. Με γοήτευε ο θόρυβος του γκολ. Καμιά φορά πήγαινα και καθόμουν τέρμα κάτω στα σκαλιά για να μην βλέπω τον αγώνα, μόνο και μόνο για να ακούσω το γκοοολλλ και να κοιτάζω αποσβολωμένος το φοβερό θέαμα από τις αντιδράσεις του κόσμου. Μου άρεσε να βλέπω τον γέρο μου χαρούμενο να πανηγυρίζει.Άλλωστε σε ποιο μικρό δεν αρέσει να βλέπει τον πατέρα να χαίρεται και να συμπεριφέρεται σαν παιδί.

Τις μαγικές εκείνες Κυριακές, φεύγοντας απο το Μακάρειο νικητές και κυρίαρχοι, συνήθιζε μες τη χαρά του να με πηγαίνει την βόλτα της νίκης όπως την έλεγε, που ιδέα δεν έχω από που περνούσε αλλά πάντα καταλήγαμε για παγωτό. Μικρές χαρές που όμως χαραχτηκαν στο μυαλό μου και έγιναν Μεγάλες. Η απόλυτη Κυριακή. Αυτή την παιδική χαρά της Κυριακής και το αίσθημα της νίκης δεν τα αντάλλαξα ποτέ και με τίποτα. Έπειτα ήταν και οι Δευτέρες. Που μεταμορφωνόμουν απο ένα 8χρονο τίποτα σε πλανητάρχη. Βλέπεται δεν είχαν πολλοί (της τάξης μου τουλάχιστον)την πολυτέλεια να παν στο γήπεδο. Ερχόντουσαν λοιπόν και με ρωτούσαν το σκορ, ποίοι έβαλαν τα γκολ και ένας θεός ξέρει τι τους διηγιόμουν. 
Από τις παιδικές-γηπεδικές μου αναμνήσεις αυτά κράτησα. Αυτές τις Κυριακες θα θυμάμαι για πάντα. Οι Κυριακές που θα με συντροφεύουν μέχρι τέλους. Οι Κυριακές της νίκης.

Υπήρχαν βέβαια και κυριακές πόρνες. κυριακές χωρις κεφαλαίο το «κ». Οι κυριακες που αν φέρναμε ισοπαλία δεν είχε τίποτα. Αυτοκίνητο, σπίτι και νωρίς για ύπνο. Εξάλλου έχεις σχολείο αύριο. Όσο παράξενο και να ακούγεται δεν θυμάμαι ποιο ήταν το πρώτο παιχνίδι που παρακολούθησα. Θυμάμαι όμως την πρώτη ήττα που είδα ζωντανά. Μέρα αποφράδα και απόκοσμη, βγαλμένη απο τους χειρότερους μου εφιάλτες. Λες και έβλεπα το έργο “Ψυχω” και κάποιος μου κρατούσε ανοιχτά τα μάτια. Η μέρα που έμαθα την χειρότερη λέξη στο πράσινο ευαγγέλιο. Ήττα!!! Την……υριακή εκείνη (χωρίς «κ») χάσαμε 2-3 από τον Πεζοπορικό, εγώ έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου και ο πατέρας μου 10 χρόνια από τη ζωή του. Ποιοι ήταν αυτοί που τόλμησαν και μας κέρδισαν μέσα στο σπίτι μας??? Πόσο θράσος είχαν?Ήταν Γίγαντες?? Τιτάνες? Εξωγήινοι? Πάντως στο μυαλό μου ήταν ο πιο κακός αντίπαλος που συναντήσαμε μέχρι εκείνη τη μέρα, και όταν μετά από 6-7 χρόνια έπαψε να υπάρχει σαν ομάδα το χάρηκα με την ψυχή μου.

Δεν ξέρω αν θα καταλάβω ποτέ τι κέρδισα ή αν έχασα κάτι απο εκείνο το απόγευμα αλλά ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα της ήττας σε μια εποχή που αν ήσουν Ομονοιάτης ήσουν «άτρωτος» 
Την επομένη, στο σχολείο μας είχε βάλει ο δάσκαλος μια εργασία να κάνουμε στο σπίτι με εφημερίδες. Το μεσημέρι μετά την καθιερωμένη ανάκριση στο τραπέζι, πως περασες στο σχολείο? έφαγες? Τι μαθήματα εχεις? Ρώτησα την μάνα μου αν πήρε εφημεριδα για να κάνω την εργασία μου αλλά την πρόλαβε ο μεγάλος:
-Να πάεις να πεις του δάσκαλου σου ότι, εφημερίδα μες το σπίτι μας δεν αγοράζουμε όταν τες τρώει η ΟΜΟΝΟΙΑ τζιαι αν σου πει τίποτε να μου το πεις. Κάμε τα άλλα τα μαθήματα σου. Ήταν τα λόγια του ultimate hero, του Μπλεκ (παιδικός ήρωας) ο οποίος καθόταν στη θέση του πατέρα μου και τρώγαμε μαζί μεσημεριανό.
Λόγια κοφτά και αντρίκεια. Ίσια και σταράτα. Λόγια που δεν χωράνε συζήτηση και αμφισβητήσεις. Μάλιστα, οταν τες τρώει η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν αγοράζουμε εφημερίδα κύριε δάσκαλε και αν έχεις πρόβλημα μίλα με το άνθρωπο μου.
Το επόμενο πρωινό πήγα σχολείο με γεμάτα στήθη περηφάνια για την απάντηση που θα έδινα στον δυνάστη της τάξης και με αυτοπεποίθηση που ξεχείλιζε μέσα απο την παιδική μου στολή.
Φουσκωμένος και καμαρωτός του φώναξα απο το θρανίο που καθόμουν
-Κύριε, δεν έκαμα το μάθημα γιατί…….

Ήταν η πρώτη μου νίκη και την πέτυχα μόλις 48 ώρες μετά την πρώτη μου ήττα.

Έχουν περάσει 30 χρόνια απο τότε και είμαι στα 40 παρα κάτι, με τρια παιδιά γυναίκα και σκύλο. 
Όταν ομως τες τρώει η ΟΜΟΝΟΙΑ στο σπιτι μας δεν μπαίνει εφημερίδα

Αρχειο