ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΥΡΙΑ ΕΙΔΗΣΗ

Τα “πελλοκοπελλούθκια” και η γενιά των εξηνταεβδομηντάρηδων.

Αναφέρομαι στους σημερινούς εξηνταεβδομηντάρηδες μέλη Ομόνοιας που έπρεπε να ήταν περήφανοι που 70 χρόνια μετά την δημιουργία της Ομόνοιας από τους πατεράδες τους υπάρχει μία τρίτη και τέταρτη γενιά η οποία είναι “άρρωστοι” (με την καλή έννοια ) με την ομάδα που δημιούργησαν οι πατεράδες τους και παρέδωσαν σε αυτούς με την ελπίδα ότι και αυτή θα παρέδιδαν στα παιδιά και στα εγγόνια τους (στα “πελλοκοπελλούδκια”).

Αλλά αυτοί τι κάνουν? Αντί σιγά-σιγά και με αγάπη να παραδώσουν αξιοκρατικά και με διαφάνεια στην επόμενη γενιά ( όπως γίνεται σε όλες τις άλλες φάσεις της ζωής μας) την πρωτοβουλία να πάρουν την Ομόνοια στο επόμενο επίπεδο, με ραδιουργίες και πολύ πονηριά πρέπει να πω, προσπάθησαν για άλλη μία φορά να ξεγελάσουν τα παιδιά τους, και ειδικά τον νεότερο μορφωμένο και ακομμάτιστο κόσμο με το να κάνουν κάτι που προκάλεσε τεράστια απογοήτευση και στο τέλος διάσπαση.

Και για να μην παρεξηγηθώ, προσωπικά είμαι υπέρ του να γινόταν η Ομόνοια εταιρία.

Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που έγινε. Χωρίς καμία διαφάνεια και καθόλου αξιοκρατικά. Με έναν τρόπο που γινόταν πριν 50 χρόνια και εξακολουθούσε να γίνεται μέχρι και πρόσφατα. Το θέμα είναι ότι οι νεότερες γενιές και ειδικά οι πιο μορφωμένοι κατάλαβαν πλέον το στημένο τρόπο λειτουργίας του σωματείου και τον πλήρη έλεγχο του από το κόμμα. Καπάκι και οι συνεχόμενες αποτυχίες της ομάδας και το ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι στην έκτακτη εκλογική συνέλευση προ μηνός, να έχουμε ρεκόρ συμμετοχής μελών με πολλά νέα μέλη τα οποία είχαν την ελπίδα ότι ίσως να έρθει ο καιρός που θα γινόταν κάτι αξιοκρατικά και όχι στημένα.

Ο τρόπος όμως που έγινε η εκλογική συνέλευση με τα στημένα αποτελέσματα (όπως ισχυρίζομαι εγώ), και στη συνέχεια ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε η πρόταση Πογιατζιή  αλλά και η πρόταση των “πελλοκοπελλουκθιών” (άσχετα αν τα περισσότερα από αυτά είναι σχεδόν εγγόνια τους με υψηλή μόρφωση και άρα το μέλλον του σωματείου) έφερε τη σημερινή κατάσταση.

Καταρχήν στην αμέσως επόμενη καταστατική συνέλευση, μόνον τρεις εβδομάδες αργότερα, μόνο τα μισά μέλη πήγαν να ψηφίσουν αφού οι υπόλοιποι απογοητευτήκαμε πλήρως και καταλάβαμε ότι άδικα ελπίζαμε για κάτι καλύτερο. Έγινε πλέον αντιληπτό ότι τίποτα δεν αλλάζει στον τρόπο λειτουργίας και στον έλεγχο από το κόμμα.

Φυσικά η τεράστια πλειοψηφία των μελών που πήγαν σε αυτή την δεύτερη καταστατική συνέλευση ήταν τα ίδια μέλη οι κομματικοί 60-70 ετών, οι οποίοι εδώ και 40 χρόνια λάμβαναν με “αξιοκρατία και με πλήρη διαφάνεια” όλες τις αποφάσεις της συνέλευσης και “ψήφιζαν” τα διοικητικά συμβούλια με τα πολύ γνωστά αποτελέσματα.

Τα ίδια άτομα που αντί στην ηλικία των 70 χρόνων να χαίρονται που τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους “τα πελλοκοπελλουθκια” είναι πορωμένοι και έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες του σωματείου (με την καθοδήγηση των πατεράδων τους όπου χρειαζόταν) κατάφεραν να μην χάσουν!!! (λες και θα ζουν παντοτινά) τον έλεγχο του σωματείου το οποίο οδηγούν λαμπρά από επιτυχία σε επιτυχία.

Διερωτώμαι πραγματικά αν έχουν αντιληφθεί και τι έχουν επιτύχει.

Έχουν μήπως καταλάβει ότι το μόνο που έχουν επιτύχει είναι ότι στα γεράματά τους θα τους μείνει μόνο ο έλεγχος ενός ερημικού, γέρικου σπιτιού από το οποίο τα παιδιά και τα εγγόνια-“πελλοκοπελλουθκια”, έχουν φύγει πλήρως απογοητευμένοι και αηδιασμένοι από τις μεθόδους τους και ούτε να γυρίσουν πίσω να τους δουν δεν έχουν δύναμη.

Παναγιώτης.

Αρχειο