ΑΛΛΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

“Wanted” για εγκλήματα σε βάρος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, του Χριστόφορου Χριστοφή.

Προσωπικά δεν καταλαβαίνω ιδιαίτερα από ποδόσφαιρο. Δεν μπορώ να αναλύσω σε βάθος συστήματα, να “διαβάσω” αντιπάλους , να ξεκλειδώσω άμυνες, να καταλάβω πλήρως τη σκοπιμότητα μίας αλλαγής κ.λ.π.

Αφήνω αυτά στους ειδικούς.

Μένω στα απλά. Αυτά που βλέπει και καταλάβει ο μέσος φίλαθλος και χρησιμοποιώ (ελπίζω) τον κοινό νου. Στην ομορφιά του ποδοσφαίρου, στη χαρά της νίκης, στην ανταμοιβή της προσπάθειας.

Ψες έβλεπα λοιπόν , στο δεύτερο ημίχρονο μία ΟΜΟΝΟΙΑ που πίεζε ασφυκτικά , που έχανε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη, που θα έβαζε το γκολ από στιγμή σε στιγμή.

Έβλεπα και τους Δανούς να σφίγγονται, να τους καταβάλλει η κόπωση, να πανικοβάλλονται να είναι έτοιμοι να παραδοθούν…

Και τσουπ ήρθε το γκόλ του Ιρλανδού! Ανείπωτη χαρά. Χαμός στο γήπεδο.

Και δέκατα του δευτερολέπτου μετά. Μαύρο… Κρύο ντους. Ακύρωση του γκολ.

Όμως είμασταν ακόμα στο 70’. Είχαμε ακόμα 20 λεπτά παιχνιδιού.

Και τότε έγινε το αδιανόητο.

Ρίξιμο αντικειμένων στο βοηθό διαιτητή από άτομα που ήταν στην Ανατολική κερκίδα!.

Που παρακαλώ;

Σε Ευρωπαϊκό αγώνα! Σε αγώνα που γνωρίζουν και οι πέτρες ότι οι κανονισμοί εφαρμόζονται κατά γράμμα και οι διαιτητές δεν αστειεύονται. Ωσάν να παίζαμε στο Πελέντρι…

Ο Αυστριακός ρεφ φυσιολογικά τα μάζεψε και έφυγε. Και μας άφησε χάσκοντας. Και καλά μας έκαμε.

Δώσαμε στους Δανούς το καλύτερο δώρο εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Χρόνο, ανάσες, δροσιά, ξεκούραση. Ανασύνταξη.

Βγάλαμε μόνοι μας την ομάδα μας από την πρίζα την ώρα που πίεζε ασφυκτικά τον αντίπαλο.

Εν ολίγοις, βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας φίλοι μου.

Και μετά λέμε για τους προπονητές, για τα συστήματα, για τις λειψές μεταγραφές, για το Κιρμ που ήταν έξω, για τον Γιαννή τζαι το Κωστή. Κρίνουμε , οι πιο πολλοί (και εμού συμπεριλαμβανομένου) με την μεγαλύτερη ευκολία όλους και τα πάντα. Εκ του ασφαλούς πάντα.

Εμάς ποιος θα μας δικάσει;

Ποιος θα βάλει φυλακή τα 5, 10 γαϊδούρια που αντέδρασαν, δήθεν, ρίχνοντας αντικείμενα στο βοηθό διαιτητή και καταδίκασαν την ομάδα τους; Ή αν θέλετε σκότωσαν κάθε πιθανότητα που είχε. Διότι είχαμε καλές πιθανότητες.

Εμάς τους υπόλοιπους που τους βλέπουμε και τους ανεχόμαστε ποιος θα μας κρίνει;

Πως γίνεται 5, 10 «φίλαθλοι» να σβήσουν τα όνειρα και τις προσδοκίες 19,000 ανθρώπων που ήταν ψες στο ΓΣΠ,  να αποκλείσουν την ομάδα τους και να την βγάλουν καθαρή;

Πως είναι δυνατόν αυτοί να μην έχουν καμία επίπτωση;

Και γιατί δηλαδή ο κάθε προπονητής να είναι υποχρεωμένος να υπολογίζει στα πλάνα του και την ηλιθιότητα των οπαδών της ομάδας του; Έστω αυτών των 5, 10;

Και γιατί δηλαδή αναμένουμε από τους ποδοσφαιριστές μας να δώσουν τα πάντα στο χόρτο, όταν εμείς ανεχόμαστε τα κτυπήματα κάτω από τη μέση από τους «δικούς μας»;

Αν έχουμε τσίπα απάνω μας πρέπει να αρχίσουμε μία εκστρατεία να βρούμε τους υπαίτιους και να τους απαγορεύσουμε την είσοδο ξανά σε αγώνα της ομάδας. Έστω και ένας να βρεθεί θα είναι επιτυχία.

Αυτό πρέπει να κάνουμε επίσημα και ανεπίσημα εάν έχουμε αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση.

Η διοίκηση πρέπει να επικηρύξει τους ψεσινούς «φιλάθλους» και να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο μέχρι να τους εντοπίσει και να τους τιμωρήσει παραδειγματικά.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι με αυτές τις νοοτροπίες δεν πάμε πουθενά.

Επαναλαμβάνω ότι προσωπικά δεν καταλαβαίνω ιδιαίτερα από ποδόσφαιρο. Διάβασα με ενδιαφέρον, πολλές αναλύσεις και πολλές απόψεις για τα ψεσινά.

Το συμπέρασμα μου είναι ένα και ξεκάθαρο.

Ψες αγαπητοί μου σκάψαμε μόνοι μας το λάκκο μας. Δεν δώσαμε στην ομάδα μας την ευκαιρία που άξιζε. Δεν εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο. Αυτοπυροβοληθήκαμε.

Όλα τα άλλα τα ακούω και τα διαβάζω βερεσέ.

Και ψάχνε πάλι να βρεις ομάδες για φιλικά μέχρι να αρχίσει το πρωτάθλημα…

Καλές διακοπές!

 

 

Αρχειο