ΑΛΛΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Δεν έχουν λίγη τσίπα πάνω τους;

Του Ιάκωβου Κακουρή από sentragoal.philenews.com

Δεν έχουν σημασία, ούτε οι ομάδες ούτε τα ονόματα των διαιτητών. Το μέγα θέμα στο κυπριακό ποδόσφαιρο δεν είναι τα λάθη της διαιτησίας. Το τεράστιο πρόβλημα που τρώει τα σωθικά του αθλήματος στον τόπο μας είναι ότι κανένας δεν νοιάζεται πραγματικά για την εξάλειψη των διαιτητικών λαθών. Αν υπήρχε στα κέντρα αποφάσεων, έστω κι ένας άνθρωπος, ο οποίος ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτήν την ακατάσχετη λαμογιά που καταστρέφει το κυπριακό ποδόσφαιρο, ακόμη και σήμερα θα είχε αναλάβει δράση και θα είχαμε εξελίξεις.

Υπάρχει κανείς που να του αρέσει η εικόνα που βγάζει σήμερα το κυπριακό ποδόσφαιρο; Ο Κουτσοκούμνης, ο Κούμας, ο Λοϊζίδης, ο Νικ Νικολάου, ο Φοίβος Βάκης μπορούν και κοιμούνται άνετα τα βράδια; Ο Πετρίδης, ο Κίρζης, ο Καραπατάκης, ο Σεραφείμ, ο Πουλλαίδης ίσως να έχουν μεγαλύτερες ευθύνες από τους ισχυρούς αξιωματούχους της ΚΟΠ, αφού δεν κάνουν απολύτως ΤΙΠΟΤΑ για να διορθωθούν τα πράγματα. Τις πλείστες φορές «παραμυθιάζονται» μεταξύ τους κι ο καθένας τραβάει τον δρόμο του, ελπίζοντας στην εύνοια της διαιτησίας.

Τα ‘χουμε πει πολλές φορές και με οποιεσδήποτε προσθήκες κινδυνεύουμε να χαρακτηρισθούμε «γραφικοί». Οπόταν υψώνουμε τα χέρια και επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια: Το ποδοσφαιρικό μας πρωτάθλημα δεν παίζεται μόνο στο γήπεδο… Για την ακρίβεια, τα αποτελέσματα δεν διαμορφώνονται με βάση την απόδοση των ομάδων και των ποδοσφαιριστών. Οι διαιτητές καθορίζουν αποτελέσματα και αλλοιώνουν τους βαθμολογικούς συσχετισμούς. «Σκοτώνουν» όνειρα, «κατακρεουργούν» οράματα και διαχωρίζουν τα σωματεία σε Πατρικίους και Πληβείους της στρογγυλής θεάς.

Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, η ποδοσφαιρική Κύπρος διαχωρίζεται σε ποδοσφαιρικά «ευνοημένους» και «αδικημένους». Σε μια ψυχωτική διαδικασία που προκαλεί εθισμό. Μια μίζερη και θλιβερή πραγματικότητα. Όπου η προσπάθεια και ο στόχος, δεν είναι η κάθαρση και η απαλλαγή, αλλά η μετακίνηση από την μια κατηγορία στην άλλη. Οι «αδικημένοι» δεν θέλουν δικαιοσύνη και ισονομία, αλλά απαιτούν -προφανώς ενεργούν και παρασκηνιακά- να μετατραπούν σε «ευνοημένους». Κι ας πατήσουν επί… «πτωμάτων».

Καλά, τόσα χρόνια δεν έχουν μπουχτίσει; Δεν έχουν λίγη τσίπα πάνω τους; Ούτε ίχνος σεβασμού στους κανόνες και τους αντιπάλους; Κι έχουν και το θράσος κατά καιρούς να μιλάνε και να επικαλούνται το χιλιοταλαιπωρημένο «fair play». Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Μόνο που τώρα προβάλλεται στη χείριστη μορφή του. Οι δίκαιοι και οι ειλικρινείς είναι είδος προς εξαφάνιση. Η μόνιμη εμμονή δεν είναι το 50-50, αλλά ποιος ευνοήθηκε και ποιος αδικήθηκε περισσότερο. Οι μονίμως ευνοημένοι δεν ενοχλούνται ποσώς αν υπάρχουν μονίμως αδικημένοι. Η αποθέωση της χυδαιότητας…

Είναι σίγουρο ότι ο κόσμος έχει και κριτήριο και αισθητήριο. Πίσω από τον μανδύα φανατισμού ξέρει πολύ καλά τι γίνεται. Το ζει, το βιώνει και κατά βάθος το σιχαίνεται. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι διατεθειμένος να πετάξει τον μανδύα. Εντέχνως οδηγείται σε θεωρήματα τύπου «ο πρώτος είναι το παν, ο δεύτερος το… τίποτα».

Υ.Γ.: Ακόμη λίγο θα μας κάνουν να πιστέψουμε ότι μόνο ο Μάριος Παναγή φοράει παντελόνια…

ΠΗΓΗ

Αρχειο