ΑΛΛΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΕΤΟΣΦΑΙΡΑ

“Η Ομόνοια της καρδιάς”!

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα sentragoal.philenews.com

ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ «ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ», ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 67 ΧΡΟΝΙΑ

Την Παρασκευή το βράδυ, άλλαξε η ιστορία της ομάδας βόλεϊ της Ομόνοιας. Από τις πρώτες ημέρες της ίδρυσής του συλλόγου, το 1948, οι «τριφυλλοφόροι» είχαν πολύ καλή σχέση με το βόλεϊ, αλλά πέρασαν 67 χρόνια για να γευτούν τη χαρά ενός τίτλου πρωταθλήματος!

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν πάντοτε πρωταγωνιστές στο χώρο του αθλήματος, σε κάποιες περιόδου το τμήμα ήταν υποβαθμισμένο, αλλά ο Ομονοιάτης έτρεφε μία ξεχωριστή συμπάθεια προς το βόλεϊ. Εντάξει, δεν βγήκε στους δρόμους για να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αρκετοί συμπαραστάθηκαν στους πετοσφαιριστές, πολύ περισσότερο κι από κάποιες διοικήσεις.

Ο Μιλτιάδης Νεοφύτου για παράδειγμα δεν ήθελε να δει «ζωγραφιστή» την πετοσφαιρική Ομόνοια, προφανώς επειδή ο συνολικός προϋπολογισμός της ήταν περίπου ένα μηνιάτικο του… Λούα Λούα ή του Γιαννάκη Οκκά.

Όσοι είναι κοντά στο τμήμα βόλεϊ της Ομόνοιας, λένε ότι δεν είναι λίγες οι φορές που ενισχύθηκε και «σώθηκε» χάρις στη βοήθεια που είχε από άτομα εκτός της διοίκησης. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, η ομάδα «υιοθετήθηκε» από τους οργανωμένους με σύνθημα «η Ομόνοια της καρδιάς». Αυτά πρέπει να λέγονται να γράφονται κι όχι μόνο να τα… χώνουμε στους οργανωμένους.

Η «Ομόνοια της καρδιάς», λοιπόν, πανηγυρίζει από την περασμένη Παρασκευή την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην ιστορία της. Κι οι πανηγυρισμοί θα κορυφωθούν την Παρασκευή 13 Μαρτίου, όταν θα γίνει η απονομή στους πρωταθλητές, στο «Ελευθερία» στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Παφιακό. Όπως ανακοινώθηκε οι διοικούντες ετοιμάζουν φιέστα με πολλές εκπλήξεις και πιστεύεται ότι ο κόσμος των πρασίνων θα δώσει μαζικά το «παρών» του.

Όπως το έχει κάνει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά το κλίμα θα είναι εκ των προτέρων πανηγυρικό. Οι παλαιότεροι θυμούνται την κοσμοπλημμύρα του τελικού Κυπέλλου το 1984 (AΠOEΛ – Oμόνοια 3-1), όταν στο Λευκόθεο ήταν σύνηθες φαινόμενο οι λιποθυμίες από την πολυκοσμία.

Οι πράσινοι του φίλε ήρθαν στο προσκήνιο, ως πρωταγωνιστές και στα τέλη της δεκαετίας του 90′. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες, το 1999 αναδείχθηκαν κυπελλούχοι Κύπρου (νικώντας τον Παφιακό με 3-0 σετ). Μετρούν συνολικά τρεις κατακτήσεις κυπέλλου (το 2006 νίκησαν στον τελικό τον Διόνυσο με 3-0 σετ και το 2009 την Ανόρθωση με 3-2 σετ). Η φετινή σεζόν, όμως, είναι διαφορετική, αφού η Ομόνοια θα πάρει τη μεγάλη κούπα.

Λες κι η μοίρα έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι στον «αιώνιο αρχηγό» της πετοσφαιρικής Ομόνοιας, τον Πάνο Ηρακλέους. Υπηρέτησε το «τριφύλλι» για 27 ολόκληρα χρόνια, από το 1988 μέχρι το 2014 κι όταν αποφάσισε να αποσυρθεί, ήρθε ο τίτλος για τον οποίο έδωσε και την ψυχή του! Ο ορισμός του «γκαντέμη»…

Πάντως, ακόμη και στην έκρηξη των πανηγυρισμών, αμέσως μετά τον τελευταίο πόντο στον νικηφόρο αγώνα της Παρασκευής με αντίπαλο την ΑΕΚ Καραβά, κανένας δεν ξέχασε τον Πάνο Ηρακλέους που ήταν στην εξέδρα.

Ο Αχιλλέας Πετρακίδης του αφιέρωσε τον τίτλο εκ μέρους όλων των πρώην συμπαικτών του, ενώ η ψυχή της ομάδας, ο έφορος Φώτος Ιωάννου, δύσκολα συγκρατούσε τα δάκρυά του, μιλώντας για τον Πάνο.

Ο Φώτος Ιωάννου, ο Πάνος Ηρακλέους, ο σημερινός προπονητής της ομάδας, ο Σάββας Σάββα κι ένα άλλος, κόσμημα των γηπέδων του βόλεϊ κι αυτός, ο Γιώργος Χρυσοστόμου, έζησαν όλη τη σύγχρονη ιστορία της πετοσφαιρικής Ομόνοιας.

Ενδεχομένως, οι πίκρες να ήταν περισσότερες, η δικαίωσή τους ίσως να άργησε, αλλά ήρθε. Κι η πράσινη οικογένεια έχει κάθε λόγο να ετοιμάζεται να πανηγυρίσει. Οι προαναφερθέντες, έχουν κάποιους λόγους παραπάνω. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το βόλεϊ της Ομόνοιας αντικατοπτρίζεται μέσα από τα πρόσωπά τους.

Με μία απαραίτητη σημείωση: Δεν ήταν απλά Ομονοιάτες από τα γεννοφάσκια τους, αλλά η Ομόνοια και το βόλεϊ, ήταν ο τρόπος ζωής τους. Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια είναι στο πηδάλιο της εφορίας βόλεϊ, ο Φώτος Ιωάννου, λάθη θα `χει κάνει πάρα πολλά, αλλά ήταν και παρέμεινε πιστός. Τώρα τελευταία, βέβαια, κάθεται και στον… ποδοσφαιρικό πάγκο, αλλά μάλλον «διαβατήριο» ήταν η ενασχόλησή του με το βόλεϊ.

Για τον Πάνο Ηρακλέους τα `χουμε πει πολλές φορές, λόγω της αποχώρησής του και της ύψιστης τιμής που του έγινε με την απονομή του «χρυσού τριφυλλιού». Ένας άνθρωπος, ο οποίος φορώντας τη φανέλα της Ομόνοιας και της Εθνικής Κύπρου κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό ΟΛΩΝ! Κι όταν λέμε ΟΛΩΝ, στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει 100%.

Ο Σάββας Σάββας κατέκτησε ως προπονητής, ότι δεν κατάφερε ως πασαδόρος. Προικισμένος και ταλαντούχος και με το παραπάνω. Δεν τον ευνόησαν, όμως, οι συνθήκες. Κι αυτός αφοσιωμένος όσο ελάχιστοι, αλλά και παθιασμένος και ολίγον νευρικός και αντιδραστικός. Τώρα που ηρέμησε στον πάγκο, ίσως να ήταν ευκολότερα τα πράγματα…

Κι ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ο πυροσβέστης… Πυροσβέστης και στο επάγγελμα, αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα και έξω από την Ομόνοια. Δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος να πει κακή κουβέντα για τον Χρυσοστόμου.

Διότι ήταν και παραμένει πρότυπου ήθους και γνήσιος εκφραστής της αλληλεγγύης του αθλητισμού. Έχει κι αυτός κάθε δικαίωμα να αισθάνεται δικαιωμένος ότι οι κόποι μίας ολόκληρης καριέρας δεν πήγαν (εντελώς) χαμένοι…

By BOMBER

ΠΗΓΗ

Αρχειο