Home » ΡΟΗ » Η ημέρα που  η ΟΜΟΝΟΙΑ επέστρεψε στην κανονικότητα!
ASTERIX ΚΥΡΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Η ημέρα που  η ΟΜΟΝΟΙΑ επέστρεψε στην κανονικότητα!

21η Σεπτεμβρίου 2019. Απόγευμα. Πλησιάζει η ώρα του μεγάλου ντέρμπι.. Νοιώθεις ξανά εκείνο το περίεργο γουργουρητό στο στομάχι. Αυτό που δεν σε άφηνε να ησυχάσεις όταν πάλευες για τίτλους, για τρόπαια. Όταν αναζητούσες την καταξίωση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Δεν σε χωρούν οι τόποι. Η ανυπομονησία μεγαλώνει. Παίρνεις τα κλειδιά και ξεκινάς για το ΓΣΠ…

Το νοιώθεις ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμα ντέρμπι όπως αυτά του πρόσφατου παρελθόντος. Παντού φάτσες γελαστές! Αισιοδοξία, πίστη για την νίκη, μάτια που γυαλίζουν. Βλέπεις παλιούς φίλους που είχες καιρό να δεις στο γήπεδο. Μυρίζει άνοιξη κι’ ας είμαστε στις αρχές του φθινοπώρου.

Οι κερκίδες γεμάτες. Και οι τρεις κερκίδες. Όχι ασφυκτικά, αλλά ο κόσμος στο γήπεδο πολύς. Και διψασμένος. Το νοιώθεις με το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή. Όλος ο κόσμος στο πόδι. Όλοι μια γροθιά. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Οι φλέβες τεντώνουν στο δέρμα. Οι κόρες των ματιών διαστέλλονται. Και η φωνή… η φωνή βγαίνει από την ψυχή δέκα και πλέον χιλιάδων ΟΜΟΝΟΙΑΤΩΝ.. ¨ΟΜΟΝΟΙΑ, ΑΙΩΝΙΑ!¨ Η τρίχα κάγκελο… Χιλιάδες οπαδοί της ΟΜΟΝΟΙΑΣ είναι έτοιμοι να κρατήσουν την ομάδα στα χέρια τους!

Ένα πολύ καλό μισό πρώτο ημίχρονο και ένα μέτριο δεύτερο μισό. Το παιχνίδι είναι στην ζυγαριά. Μαεστρικά στημένος ο Απόλλωνας, με πολύ καλή τακτική στο παιχνίδι του, δεν μας αφήνει και μεγάλα περιθώρια για να φτιάξουμε ευκαιρίες. Η ομάδα με την δύναμη που παίρνει από την εξέδρα, προσπαθεί με φαντασία και επιμονή και δημιουργεί προϋποθέσεις για το γκολ. Όμως αυτό δεν θα έλθει το πρώτο 45λεπτο. Ο Απόλλωνας έχει τις δικές του καλές ευκαιρίες απόρροια κυρίως των δικών μας λαθών. Και δείχνει συνεχώς στο γήπεδο πόσο καλή ομάδα είναι… Αυτό είναι ντέρμπι…

Το 2ο ημίχρονο ξεκινά… Η ΟΜΟΝΟΙΑ μπαίνει αποφασισμένη στο γήπεδο… Ο Εζρά προειδοποιεί τον Μολ… Και λίγα λεπτά αργότερα, έρχεται η στιγμή που καθορίζει το παιχνίδι. Ο Τιάγκο ματώνει το πλεκτό του Απόλλωνα. Και το γήπεδο δονείται! Το ηφαίστειο βρυχάται, η λάβα ξεχύνεται! Την ιαχή στο «Γκολ» μπορεί να την άκουσε ο Παπασταύρου στην Αμερική. Μπορεί και όχι…

Νοιώθεις ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει πάρει το ψυχολογικό αβαντάζ στο παιχνίδι. Ξέρεις ότι με ένα δεύτερο γκολ τα πάντα τελειώνουν. Με ένα δεύτερο γκολ, το ματς θα το πάρει ο κόσμος στην κερκίδα. Ο Ματ όμως χάνει το σίγουρο… «Βάλτο ρε φίλε… βάλτο και άσε τα άλλα σε εμάς», μονολογεί ο διπλανός μου.

Ο Μπεργκ δίνει μπάλα και γήπεδο στον Απόλλωνα. Θωρακίζει τα μετόπισθεν. Είναι η ώρα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ να ελέγξει τον ρυθμό. Είναι η ώρα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ να παίξει με τον χρόνο…

Και στις καθυστερήσεις, είναι πλέον η ώρα του κόσμου. Τα συνθήματα, η εμψύχωση, τα σφυρίγματα σε κάθε επίθεση του Απόλλωνα, είναι εκκωφαντικά. Το νοιώθεις ότι ο αντίπαλος έχει λυγίσει ψυχολογικά. Και είναι έτοιμος να δεχθεί το μοιραίο!

Το τελευταίο σφύριγμα το Σωτηρίου, βρίσκει την ΟΜΟΝΟΙΑ νικήτρια σε ένα μεγάλο ντέρμπι. Δεν μπορούμε να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία νίκη σε σημαντικό παιχνίδι-ντέρμπι. Ούτε που μας νοιάζει φυσικά. Οι ΟΜΟΝΟΙΑΤΕΣ πανηγυρίζουν στις κερκίδες, με τις γροθιές υψωμένες. Με τα χαμόγελα διάπλατα. Και την χαρά και την περηφάνια να ξεχειλίζει από τα στήθη του.

«Τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, δεν το λες και κακή συγκομιδή», ακούω από δίπλα.. Τέσσερις νίκες; Ναι ρε ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΙΚΕΣ, αλλά μόνο 10 βαθμοί. Τους δύο μας τους έκλεψαν, ΟΚ. Αλλά η πραγματική εικόνα είναι αυτή.

Οι Αμερικανοί, έχουν μια έκφραση όταν χαρακτηρίζουν μια συνταγή πετυχημένη… “Success Story”. Αυτό που μας έλεγε ο Χάρης για το “Οικονομικό Θαύμα” για να μας ρίξει καρβουνόσκονη στα μάτια. Αν υπάρχει λοιπόν μια συνταγή που πρέπει να κρατήσουμε για το μέλλον, είναι η χτεσινή παρουσία του ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΛΑΟΥ στο γήπεδο. Γιατί η χτεσινή νίκη ανήκει στον κάθε ΟΜΟΝΟΙΑΤΗ που έδωσε το παρόν του χτες στο ΓΣΠ. Από τον παλμό που έδωσαν τα αμούστακα στην βόρεια, από το πάθος και την ένταση στην Δυτική, από την δύναμη και την αυταπάρνηση στην Ανατολική. Από την αφοσίωση και την πίστη των ποδοσφαιριστών. Mε τέτοια ΛΑΪΚΗ παρουσία και ενότητα η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν φοβάται τίποτα και κανένα!

Το γήπεδο αδειάζει… Οι δρόμοι γεμίζουν. Ξανά κυκλοφοριακό έμφραγμα στην πρωτεύουσα. Οι κόρνες όμως ηχούν διαφορετικά. Τα λάβαρα και οι σημαίες ανεμίζουν… Ακούω δίπλα μου ένα πατέρα να μιλά στον μικρό του γιο… «Έχει καλή ομάδα ο Απόλλωνας. Δουλεμένη εδώ και τέσσερα χρόνια, με ευρωπαϊκή παρουσία. Το ότι τους κερδίσαμε σήμερα, είναι πολύ σημαντικό». Χαμογελώ…

Ξημερώνει Κυριακή.. Δεν πετούμε στα σύννεφα. Δεν πήραμε δα και το πρωτάθλημα. Ξέρουμε ότι τα κοράκια και η παράγκα μας περιμένουν στην γωνιά. Όμως είμαστε χαρούμενοι. Όχι μόνο για την νίκη. Αλλά γιατί είδαμε στο γήπεδο μια ομάδα να παλεύει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Να ιδρώνει την φανέλα. Να γεμίζει τον κόσμο περηφάνια. Αυτό είναι το dna μας.

Δεν μάθαμε στα εύκολα, στις κάλπικες νίκες, στα στημένα του κατεστημένου. Και φέτος, παρά το γεγονός ότι δεν ξέρουμε που θα κάτσει η μπίλια στο τέλος, νοιώθουμε μετά από καιρό πολύ όμορφα στο γήπεδο. Προς το παρόν, ας το χαρούμε σήμερα. Και ας απολαύσουμε μια υπέροχη ημέρα. Η ΟΜΟΝΟΙΑ επέστρεψε στην κανονικότητα!              

--

Αρχειο