Home » ΡΟΗ » Μήνυμα προς Πράσινο Λαό
ΑΠΟΨΕΙΣ

Μήνυμα προς Πράσινο Λαό

Αγαπητέ Πράσινε Λαέ,

 Η απογοητευτική εμφάνιση της ομάδας την φετινή σεζόν, με στεναχωρεί και με θλίβει πάρα πολύ, τόσο πολύ που με οδήγησε στο σημείο να γράψω αυτό το μήνυμα. Αυτό το μήνυμα απευθύνεται σε όλο τον Πράσινο Λαό, όχι μόνο στους φιλάθλους, αλλά και στους παίχτες, στο προπονητικό team, στη διοίκηση, στον Πρόεδρο και γενικά σε όλους όσους υποστηρίζουν και αγαπούν την Ομόνοια. 

Ξέρω πως οι εξελίξεις των περασμένων μηνών δεν μας κάνουν ιδιαίτερα περήφανους που είμαστε Ομονοιάτες (και ναι δυστυχώς αυτή είναι η πικρή αλήθεια). Μετά από δύο χρόνια επιτυχιών, δύο χρόνια συνεχόμενης συμμετοχής σε ευρωπαϊκούς ομίλους, δύο συνεχόμενα χρόνια όπου η «Βασίλισσα» στέφθηκε πρωταθλήτρια, η φετινή χρονιά δυστυχώς διόλου δεν ολοκληρώνει το προφίλ των δύο περασμένων αυτών χρόνων. Η φετινή χρονιά μέχρι στιγμής, είναι απλά απογοητευτική.

Για καλή μας τύχη, ακόμα είναι αρχή. Βέβαια αν η ομάδα δεν  «φέρει τα μίλια της» και αν οι παίχτες δεν «συνάξουν τον νου τους», τότε όχι απλά δεν πρόκειται να πάρουμε πρωτάθλημα, αλλά θα παλεύουμε για να μην πάμε στην διαβάθμιση. 

Η ερώτηση που δημιουργείται συνεχώς στο μυαλό όλων μας είναι «Τι φταίει;» Η απάντηση είναι πως φταίνε πολλά, και ταυτόχρονα τίποτα. Αυτό που εννοώ είναι πως όταν υπάρχουν πολλοί αρνητικοί παράγοντες, δεν φταίει κάποιος απαραίτητα, απλά πολλές φορές τα πράγματα δεν συμβαίνουν όπως θα θέλαμε ή θα περιμέναμε να συμβούν. Νέοι αγοραστές, λάθος μεταγραφές, παίχτες με φουσκωμένα τα μυαλά και ένας «εμμονικός» προπονητής είναι τα τωρινά δεδομένα της ομάδας. ( Ξέρω πως τα λόγια μου μπορεί να παρεξηγηθούν, αλλά έτσι είναι τα πράγματα). 

Πράσινε Λαέ, η ομάδα μας έχει περάσει δύσκολα. Πράγματα που μόνο εμείς όσοι ξέρουμε την ιστορία της γνωρίζουμε, και ακόμα μετά από τόσα χρόνια και τόσες δυσκολίες, συνεχίζουμε να παρευρισκόμαστε στο γήπεδο για να την υποστηρίξουμε. 

Η Ομόνοια, αλλά και κάθε άλλη ποδοσφαιρική ομάδα, δεν αποτελούν απλά μια ιδέα, αλλά μια οικογένεια. Ο αθλητισμός φέρνει κοντά τους ανθρώπους και μέσα στο γήπεδο δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος παίχτης είσαι και πόσα εκατομμύρια είναι η τιμή αγοράς σου. Μέσα στο γήπεδο είσαι ένα με τον κόσμο, ένα με τον λαό, και δυστυχώς αυτό είναι κάτι που πολλοί από τους παίχτες της δικής μας ομάδας αρνούνται να αποδεχτούν.

Αγαπητοί μου παίχτες, θα ήθελα να απευθυνθώ σε εσάς γιατί από εδώ και πέρα μόνο εσείς μπορείτε να σώσετε αυτή την ομάδα. Ο Λαός έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει καθημερινά το καθήκον του. Δίνει την παρουσία του στο γήπεδο σε όλα τα παιχνίδια – εντός, εκτός, στο εξωτερικό- και με την φωνή του δεν σταματά ούτε στιγμή να εμψυχώνει την ομάδα, δηλαδή εσάς.

 Όταν μπαίνετε μέσα στο γήπεδο και βλέπετε τις γεμάτες κερκίδες από τον κόσμο που ήρθε να σας υποστηρίξει, δεν νιώθετε ντροπή όταν στο τέλος του αγώνα συνήθως τους απογοητεύετε; Το ξέρω, ακούγομαι κακός αλλά νομίζω ήρθε η ώρα να ξυπνήσετε και να αναλάβετε τις ευθύνες σας. Αν θέλετε τον Μάιο να στεφθείτε και πάλι πρωταθλητές, τότε πρέπει να αφήσετε στην ακρή ότι σας αποσπάει την προσοχή και να συγκεντρωθείτε σε αυτό που εσείς ξέρετε να κάνετε καλύτερα.

Μερικοί από εσάς είστε έμπειροι, έχετε παίξει σε αρκετές ομάδες. Θεωρητικά είστε μεγάλοι, σε σύγκριση με τους υπόλοιπους συμπαίκτες σας. Δικαιολογημένα, πιθανό να μη μπορείτε να δώσετε όσα δίνουν οι νεότεροι σας μέσα στο γήπεδο. Ωστόσο, ως μεγαλύτεροι και πιο έμπειροι που είστε, οφείλετε να υποστηρίζετε και να εμψυχώνετε τους νεότερους σας, οι οποίοι σίγουρα σας έχουν ως πρότυπα.

Τώρα, όσο για εσάς, νεότεροι μας παίχτες, σε εσάς έχω να πω πολλά. Οι περισσότεροι από εσάς είστε παίχτες που προήλθατε από τα σπλάχνα της Ομόνοιας και καταφέρατε με την σκληρή δουλειά και το ταλέντο σας να ενταχθείτε ως βασικοί παίχτες στην πρώτη ομάδα. Παιδιά που σας βγάλανε από το σχολείο και σας εντάξανε στην ομάδα γιατί το πάθος σας και η αγάπη σας για την Ομόνοια σας κατέστησε άξιους αυτής της επιλογής. Καταφέρατε να οδηγήσετε την ομάδα μας στην κορυφή και ξέρω πως εσείς ειδικά το χαρήκατε περισσότερο από όλους μας. Είστε παιδιά που μεγαλώσατε υποστηρίζοντας αυτή την ομάδα και μέχρι πριν από λίγα χρόνια βρισκόσασταν κι εσείς, όπως κι εμείς τώρα, πάνω στις κερκίδες του σταδίου, φωνάζοντας συνθήματα και εμψυχώνοντας την ομάδα που τόσο πολύ αγαπάτε.

Θυμηθείτε λοιπόν πως μπορεί να νιώθατε όταν  η ομάδα μας έχανε μετά από συνεχόμενες απογοητευτικές εμφανίσεις, σε εκείνη την περίοδο κρίσης. Πάρτε λίγο χρόνο και νιώστε ξανά αυτή την ‘ντροπή’ και την απογοήτευση. Νιώστε κι εσείς αυτά τα συναισθήματα που νιώθουμε τώρα εμείς. Συναισθήματα που εσείς μας προκαλείτε, αυτή είναι η σκληρή αλήθεια και πρέπει να την αποδεχτείτε. 

Η αλήθεια είναι πως πολλά από τα λάθη σας, δεν είναι δικό σας φταίξιμο. Όμως το μεγαλύτερο σας λάθος, για το οποίο σας ρίχνετε όλο το φταίξιμο, είναι που έχετε χάσει την αγάπη και το πάθος που κάποτε φανερά δείχνατε στις εμφανίσεις σας. Κάποτε μπαίνατε μέσα στο γήπεδο και ήσασταν ασταμάτητοι, κι φυσικά μπορείτε να ξαναγίνετε, φτάνει να συγκεντρωθείτε. 

Τότε παίζατε για την ομάδα σας, παίζατε για να κάνετε περήφανη την οικογένεια σας, παίζατε για εκείνη τη φανέλα με το όνομα σας που πολλοί αγοράζουν καθημερινά, κάτι που κι εσείς συνηθίζατε να κάνετε για παλαιότερους παίχτες της Ομόνοιας, όταν ήσασταν μικρότεροι. 

Μα, πάνω από όλα, παίζατε για εκείνο το μικρό παιδάκι που ήσασταν κάποτε, το οποίο μεγάλωσε μέσα στον κόσμο της Ομόνοιας και ονειρευόταν πως κάποια μέρα θα φορούσε και εκείνος την πράσινη φανέλα. 

Το όνειρο του μικρού αγοριού έγινε τελικά πραγματικότητα, όμως το όνειρο δεν τελειώνει απλά στην εκπλήρωση του. Φανταστείτε πως θα ένιωθε αυτό το μικρό αγοράκι σήμερα, αν έβλεπε τον εαυτό του να παίζει στην Ομόνοια, αλλά να παίζει σε μία Ομόνοια όπου τον κατηγορούν και τον κράζουν. Δεν είναι ωραίο πράγμα αυτό που κάνουμε ως φίλαθλοι, αλλά βρε παιδιά, μας έχετε φέρει στα όρια μας. 

Δεν θα έπρεπε να επιτρέπ σε κανένα να μιλάει με τέτοιο τρόπο για εσάς. Θα μου πείτε πως δεν μπορείτε να ελέγξετε τι λέει ο καθένας. Κι  όμως, παιδιά μου, μπορείτε. Η απόδοση σας στο γήπεδο είναι αυτό που καθιστά την γνώμη του κόσμου για εσάς. Για εκείνους είστε αυτό που θα οδηγήσει την ομάδα σε δρόμους περηφάνιας και δόξας. 

Αφήστε λοιπόν στην άκρη το Instagram και το Facebook, ξεχάστε όσα λέγονται για εσάς -κακά ή καλά- και αφοσιωθείτε σε αυτό που κάνετε. Προσγειώστε τα πόδια σας στο έδαφος και χαμηλώστε το κεφάλι. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι όνομα γράφει η φανέλα σας, τι αριθμό φοράτε ή σε ποια θέση παίζετε. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, όχι ατομικό. Ναι, οι ατομικές ενέργειες είναι σημαντικές, αλλά όταν έντεκα παίχτες θέλουν από μία μπάλα ο καθένας, τότε αυτό δεν ονομάζετε ομάδα. 

Μέσα στο γήπεδο πρέπει να είστε ένα, ο ένας να βοηθάει τον άλλο. Μην προσπαθείτε να τα κάνετε όλα μόνοι σας γιατί όπως βλέπετε, δε σας βγαίνει. Σημασία έχει η ομάδα να κάνει καλές εμφανίσεις που αρμόζουν στο επίπεδο της και έτσι να κερδίζει πόντους. Η νίκη δεν είναι το παν, αλλά εδώ που φτάσαμε θα πρέπει να παλέψετε με νύχια και με δόντια για να φτάσετε ξανά στην κορυφή. 

Δεν έχει σημασία ποιος βάζει γκολ, πιστέψτε με. Οι καλοί παίχτες είναι αυτοί που κάνουν πράγματα για να βοηθήσουν την ομάδα, όχι αυτοί που βάζουν τα γκολ. Μην είστε εγωιστές. Η συνεργασία είναι το παν.

Αγαπητό προπονητικό team και διοίκηση της ομάδας, ελπίζω πως τα τελευταία γεγονότα σας έχουν ταρακουνήσει έστω κι λίγο. Ξέρω πως αυτό που θα πω δε θα σας αρέσει, αλλά το μεγαλύτερο φταίξιμο για την κατάντια της ομάδας μας, το έχετε εσείς. Συγγνώμη που το λέω και εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο. 

Πρέπει να βρείτε επιτέλους ένα σταθερό ρυθμό και να βάλετε μια τάξη στην ομάδα. Τα πάντα ξεκινούν από εσάς. 

Δεν πρόκειται να αναφερθώ σε πράγματα που δε γνωρίζω, αλλά θα μιλήσω για κάτι που όλοι  έχουμε προσέξει, κι αυτό είναι η ασταθής ενδεκάδα και σύστημα με το οποίο παίζει η ομάδα μας. 

Παίχτες οι οποίοι αξίζουν να είναι ενδεκάδα, βρίσκονται στο πάγκο και παίζουν μόνο τα τελευταία λεπτά. Κι όταν στα λίγα παιχνίδια που αυτοί οι παίχτες παίζουν βασικοί, βλέπουμε μια άλλη Ομόνοια. Μια Ομόνοια που μας γεμίζει κι πάλι με ελπίδες. Μήπως, λοιπόν ήρθε η ώρα κάποιοι παίχτες να ενταχθούν στη βασική ενδεκάδα και κάποιοι άλλοι να αρχίσουν να παίζουν λιγότερο;

Λίγο πριν κλείσω, θα αναφερθώ μια τελευταία φορά στον Πράσινο Λαό. Θα ήθελα να παρακαλέσω τους φιλάθλους της ομάδας μας να σταματήσουν να κράζουν την ομάδα -αν κι δεν σας κατηγορώ για αυτή την πράξη. Όσα κι να πείτε όμως, η κατάσταση δεν αλλάζει έτσι. Χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα. Αν διαβάζετε τώρα αυτό το μήνυμα, τότε καταλαβαίνετε για τι είδους μέτρα μιλάω.

Συνεχίστε να πηγαίνετε στο γήπεδο, συνεχίστε να υποστηρίζετε την ομάδα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δώστε όμως προτεραιότητα στην εμψύχωση της ομάδας μας. Μην χαραμίζετε το χρόνο σας και τις φωνές σας προσπαθώντας να μειώσετε τον αντίπαλο. Αυτό δεν πρόκειται ούτε να βελτιώσει την παρουσία της ομάδας μας, αλλά ούτε και να ‘σαμποτάρει’ τον αντίπαλο. Εμψυχώστε την ομάδα μας. Άλλωστε για αυτή τραγουδάτε.

Πράσινε Λάε μην σταματάς. Όμονοια Αιώνια για μια ζωή. Στις χαρές και στις λύπες μαζί. 

Με εκτίμηση,

ένας συμπονετικός φίλαθλος της ομάδας μας.

Υ.Γ Θα ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή αν αυτό το μήνυμα έφτανε στα χέρια των ποδοσφαιριστών και τη διοίκηση της ομάδας μας μιας κι απευθύνετε επίσης και σε αυτούς, με σκοπό όχι να τους κατακρίνει αλλά να τους συνεφέρει.

Ευχαριστώ όσους πήραν τον χρόνο και διάβασαν αυτό το μήνυμα. 

Αρχειο