ΑΠΟΨΕΙΣ

Άποψη Φιλάθλου:”Θα «πέσουν» αεροπλάνα;”

Ένα όνομα, η αλήθεια, το κουβαλούμε εμείς οι Ομονοιάτες. Βασικά, το όνομα το βγάλαμε από μόνοι μας, χωρίς νονούς και παρελκόμενα…  «Κάχτοι»!!! Μόνοι μας βαφτιστήκαμε «κάχτοι», μόνοι μας το φέρνουμε στο στόμα όταν κάτι μας πάει στραβά (και δυστυχώς όλα μας πήγαν στραβά τα προηγούμενα χρόνια) και, στη συνέχεια, το υιοθέτησαν και οι αντίπαλοί μας, γελώντας για το επαναλαμβανόμενο ανέκδοτο. Έγινε δε τόσο έντονο στοιχείο της οπαδικής μας ταυτότητας που αποτελεί «σύντροφο» και συνοδοιπόρο σε κάθε μας βήμα.

Αυτό που πολλοί αποκάλεσαν ηττοπάθεια, αυτό που μας λένε ότι πρέπει να αποτινάξουμε από πάνω μας, δεν έγινε κομμάτι μας μέσα σε μια νύχτα και ούτε επειδή μας αρέσει να κλαίμε τη μοίρα μας. Αυτό ήταν αποτέλεσμα πολλών αναποδιών, συνεχόμενων χαστουκιών από τη θεά τύχη, που την ίδια ώρα σε άλλους χαμογελούσε σχεδόν προκλητικά…

Δεχτό το ότι δεν ήμασταν και οι ίδιοι αυτοί που έπρεπε, αλλά υπήρξαν στιγμές που με ένα απλό χαμόγελό της, ακόμη και όπως ήμασταν, θα ήταν αρκετό να πάρουμε μπρός, να ανεβούμε λίγα μέτρα στην ανηφόρα που είχαμε να σκαρφαλώσουμε και να παίρναμε μια ανάσα για να συνεχίσουμε. Ένα βλέμμα της θα μας άλλαζε τη μέρα, τη διάθεση, την όρεξη. Τίποτα το ιδιαίτερο, απλώς ένα στιγμιαίο χαμόγελο. Ένα «μιτσοκάμμιμα» για να ξέρουμε και μείς ότι μας έχει υπόψη της…

Αντ’ αυτού, είδαμε γλιστρήματα, λανθασμένες εξόδους και καθυστερήσεις να μας στερούν την ελπίδα. Και κάθε φορά, το χτύπημα ήταν πιο δυνατό από την προηγούμενη, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει και ο καημός. Εκ των πραγμάτων, εάν υπάρχει οπαδός που δικαιούται να τα έχει με την τύχη του, αυτοί είμαστε μόνο εμείς. Το κερδίσαμε αυτό το δικαίωμα με πολλές κερασμένες κούπες φαρμάκι…

Το χαρακτηρισμό του «κάχτου» τον έχω κερδίσει και ο ίδιος προσωπικά εδώ και χρόνια. Μικρά και καθημερινά πραγματάκια, που αρκούν όμως να σου ταράξουν την ψυχική σου ηρεμία και να σου θυμίσουν ότι είσαι Ομονοιάτης. Μαζί με αυτό τον τίτλο όμως κέρδισα με τα χρόνια ακόμα ένα τίτλο… κέρδισα τη φήμη αυτού που «ρίφκει αεροπλάνα»! Όχι άδικα μάλιστα, αφού πολλές φορές στις παρέες άφησα φίλους με ανοιχτό το στόμα για τις προβλέψεις μου, ενώ έχω στην κατοχή μου και κάτι ευφάνταστα κερδισμένα κουπονάκια που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Δε διεκδικώ τον τίτλο του expert σε οτιδήποτε, αλλά είναι ένας τίτλος που διασκεδάζω να τον έχω, για να βλέπω τα τρομοκρατημένα πρόσωπα αντιπάλων όταν τους ανακοινώνω δυσοίωνες προβλέψεις για την ομάδα τους (άσχετα εάν δεν διαισθάνομαι οτιδήποτε), απλά για να τους τη σπάσω και να τους κόψω λίγο την ειρωνεία και το υφάκι. Γιατί όμως σας τα λέω αυτά; Γιατί οι προβλέψεις είναι μέρος της ποδοσφαιρικής μας καθημερινότητας, μέρος της εμπειρίας του φίλαθλου, μπαχαρικό που δίνει επιπλέον γεύση στο προϊόν. Οι εύστοχες δε προβλέψεις δεν είναι αποτέλεσμα χρησμών, ούτε μαγείας, αλλά συνδυασμός γνώσεων για το άθλημα και την ιστορία του, εμποτισμένων με κάμποση διαίσθηση.

Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, σας λέω ότι έχω μια διαίσθηση για φέτος… Και η διαίσθησή μου λέει ότι πλησίασε η ώρα να γυρίσει το βλέμμα της και κατά πάνω μας η δεσποινίδα. Μας έκανε κάμποσα καμώματα, μας άφησε άυπνους για πολλές νύχτες, αλλά τώρα φτιαχτήκαμε και μείς. Φτιάξαμε τη σιλουέτα μας, βάλαμε και τα καλά μας και την περιμένουμε. Θέλει δε θέλει, δε θα μπορεί να τραβήξει το βλέμμα της από πάνω μας…

Και για να το συγκεκριμενοποιήσουμε και να «ρίψουμε αεροπλάνα» να αναφέρουμε απλώς 2 λέξεις: Celtic – Παπουλής. Η διαίσθησή μου θέλει στο δρόμο της τη συγκεκριμένη ομάδα και όχι τυχαία. Δε νομίζω να υπάρχει κανείς από εμάς που να ξεχάσει ποτέ το καλοκαίρι του 2014. Και να θέλει δεν μπορεί. Και να θέλει, δεν πρέπει. Αυτό το φαρμάκι που μας πότισαν εκείνο το βράδυ του Αυγούστου ήταν και το πιο πικρό. Η πίκρα του δεν οφειλόταν μόνο στα σκέρτσα της τύχης, αλλά συνοδευόταν και από έντονη δυσοσμία αδικίας. Δε χρειάζεται να επεκταθώ…

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το ίδιο καλοκαίρι, υπήρξαν και άλλοι που ένοιωσαν στο πετσί τους την αδικία και, όπως δε βρήκαμε εμείς το δίκιο μας, ούτε και αυτοί. Στις 6 Αυγούστου 2014, χιλιάδες Πολωνοί, οπαδοί της Legia, είχαν κλείσει τις τηλεοράσεις τους νοιώθοντας αισθήματα χαράς, ικανοποίησης και περηφάνιας, αφού η ομάδα τους είχε παρασύρει στο διάβα της τη μεγάλη Celtic, επικρατώντας με 4-1 στο πρώτο παιχνίδι και τη νύχτα αυτή περνώντας και από τη Γλασκόβη με 0-2. Συνολικό σκορ 6-1 και καμιά αμφιβολία για το ποιος είχε επικρατήσει κατά κράτος στο γήπεδο.

Η αίσθηση όμως αυτή αντικαταστάθηκε γρήγορα από πόνο, απόγνωση και οργή, αφού η Cetic υπέβαλε ένσταση κατά του κύρους του αγώνα για αντικανονική συμμετοχή του Bartosz Bereszynski, ο οποίος μπήκε στον αγώνα ως αλλαγή στο ’87 και ενώ όλα είχαν κριθεί. Η Ουέφα είχε τιμωρήσει τον εν λόγω ποδοσφαιριστή την προηγούμενη χρονιά με 3 αγώνες, η Legia δεν τον χρησιμοποίησε στα 2 παιχνίδια του προηγούμενου γύρου και στο 1ο με τη Celtic και θεωρούσε ότι μπορούσε να αγωνιστεί στον επαναληπτικό.

Ωστόσο, η Ουέφα αποφάσισε ότι η συμμετοχή ήταν αντικανονική αφού, σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασής της, για να θεωρηθεί ότι είχε εκτίσει την ποινή του, ο ποδοσφαιριστής έπρεπε να είχε δηλωθεί στην αποστολή του προηγούμενου γύρου, χωρίς να χρησιμοποιηθεί. Ως αποτέλεσμα, ο αγώνας κατακυρώθηκε με 3-0 υπέρ της Celtic αντί 0-2 και με συνολικό σκορ 4-4 και το εκτός έδρας γκολ πήρε τη θέση της Legia στα νοκ άουτ του Champions League. Και επειδή τα άδικα δεν ευλογούνται πάντα, στον επόμενο γύρο αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 0-1 και γκολ ενός γνωστού μας, του Marcos Tavares (αυτού που δεν έκανε στους απέναντι και που τους βάφτισε όταν τους βρήκε απέναντί του).

Γιατί όμως όλη αυτή η αναδρομή και ποιος ο συσχετισμός; Για όσους δεν το γνωρίζουν, προπονητής της εκπληκτικής τότε Legia ήταν ένας δικός μας. Ναι, καλά το καταλάβατε. Henning Berg!!! Ο coach ένοιωσε όσα είχαμε νοιώσει και μείς και μάλιστα το ίδιο καλοκαίρι, με τη διαφορά ότι αυτός πρόλαβε να πανηγυρίσει στο γήπεδο, ενώ εμάς μας έκοψαν το καλώδιο πριν βγούμε από αυτό. Δεν ξέρω αλήθεια ποιο είναι χειρότερο. Να σε σφάξουν μπροστά στα μάτια σου, να γυρίσεις σπίτι και να μην κοιμηθείς το βράδυ ή να σε αφήσουν να χαρείς, να κοιμηθείς ήσυχος τη νύχτα και να σου αρπάξουν μετά τη δόξα και να μην κοιμηθείς για πόσα δεν ξέρω βράδια.

Όποιο από τα δύο και να ισχύει, ο Berg, ο coach μας, αυτός που μας σπάζει τα νεύρα επειδή δεν κάνει αλλαγές, που μας ηρεμά την ίδια στιγμή αφού γυρίζει χαμογελώντας πονηρά προς την κερκίδα σαν να μας λέει «εν οκ παιθκιά, ελέγχω το», είναι ένας από εμάς!!! Είναι σαν και μας, κάχτος αλλά μαχητής. «Because football doesn’t matter, money does» αυτός, «UEFA MAFIA» εμείς. Δε λύγισε το 2014, δε λυγίσαμε και μείς. Και συνέχισε το δρόμο του, ώσπου οι δρόμοι μας έσμιξαν. Και έσμιξαν φαίνεται για ένα ανεκπλήρωτο ως τώρα σκοπό…

Τόσο σε αυτόν όσο και σε μας, χρωστά κάτι αυτή η ρουφιάνα και θέλει δε θέλει θα μας το δώσει!!! Η διαίσθησή μου λέει ότι ήρθε ο καιρός να μας δώσουν αυτό που μας πήραν πίσω. Και τι ποιο ωραίο να το πάρει για μας αλλά και για τον ίδιο κάποιος σαν εμάς, πόσο μεγαλύτερη απόλαυση υπάρχει να το πάρει πίσω από αυτούς που του το έκλεψαν; Τι όμορφη ιστορία θα έχουμε να λέμε κάποτε στα παιδιά μας και τι μαθήματα θα τους διδάσκουμε; Μαθήματα υπομονής, επιμονής, αντίστασης, διεκδίκησης. Ότι δηλαδή σημαίνει η ΟΜΟΝΟΙΑ.

Και άστε τους άλλους να λένε τα δικά τους. Σαν θα βγεις στον πηγεμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος. Και ο δικός μας δρόμος ήταν ο πιο μακρύς. Πιο δύσκολος, πιο κουραστικός, με πιο πολλές απώλειες, με πιο πολλά δάκρυα, με ατέλειωτες νύχτες χωρίς ύπνο και κολλημένη τη σκέψη μας στην αγαπούλα. Ένας δρόμος όμως με περισσότερα μαθήματα, από αυτά που χτίζουν χαρακτήρες και που σκληραγωγούν, ένας δρόμος με περισσότερα χτυπήματα, χτυπήματα όμως που σου θυμίζουν ότι είσαι ζωντανός και παλεύεις για κάτι καλύτερο. Κάθε σημάδι στην ψυχή μας και ένα μάθημα ζωής…

Κλείνοντας, θα σας πω και γιατί έβαλα στην εξίσωση τον Παπουλή. Ο Φώτης δε φοβήθηκε να έρθει στους κάχτους. Ο Φώτης δε φοβήθηκε να πάρει το γρουσούζικο 13. Για αυτούς τους λόγους, θα γίνει ένας από εμάς. Και επειδή η σημειολογία είναι σημαντική για να ρίψεις αεροπλάνα, ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει από το να αφήσεις πίσω την κακοδαιμονία σου παίρνοντας την πολυπόθητη πρόκριση με ένα κάχτο στην πλάτη;

Για όσους δε είσαστε απόλυτα ρεαλιστές και στη λογική σας δε χωρούν σημειολογίες, διαισθήσεις και λοιπά ευφάνταστα στοιχεία, ελπίζω να σας αρκεί το ότι ο συγκεκριμένος έχει την εμπειρία τέτοιων παιχνιδιών και θα μπορέσει να πάρει πάνω του την ευθύνη όταν θα καίει η μπάλα.

Μπορεί και να πείτε «τι πίνει αυτός και δε μας δίνει;», αλλά αδέλφια, εάν δεν ονειρευτείς, ποιος ο λόγος για να ζεις; Όλοι μαζί θετική σκέψη και θα πέσουν αεροπλάνα!!!

 

Από ΟΜΟΝΟΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

Υ.Γ.: ΖΩ ΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΣΟ ΤΡΕΛΛΟ

ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ ΚΑΝΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ…

Αρχειο